Bizler mükemmel varlıklar değiliz, mükemmel olmak zorunda da değiliz. Herkes hata yapabilir, hatta insanlar biraz da eksik ve yanlışlarıyla özel olurlar. Herkesi olduğu gibi kabul etmek gerekir. Hatalarımızın pişmanlığını peşimizden sürüklemeye ve onların negatif enerjisini taşımaya da gerek yoktur. Kendinizi geçmişteki hatalarınız için bağışlayabilmelisiniz. Kendini affetmenin yolu, aynı hataları bir daha yapmamaktan geçer.

 

Dünyayı algıladığımız zihin haritalarımız olan “paradigma”larımız, doğru da olsa, yanlış da olsa, davranış ve tutumlarımızın da kaynağını oluşturuyor. Paradigmalarınızı, bir diğer deyişle, inandığınız doğruları ve yaşamla ilgili kabullerinizi, zaman zaman sorgulamalıyız ve tıpkı bir dağcının rotasını bulabilmek için elindeki haritayla pusulasının kuzeyini üst üste getirmesi gibi, zihnimizdeki dünya algısını gerçek dünyayla üst üste getirmeliyiz. Çünkü; Yanlış bir haritayla doğru bir hedefe ulaşılamaz.

 

“Bir insanın hayattaki en önemli faaliyeti, ruhuna gereken özeni göstermesidir,” diyen Socrat’a, Nasuh Mahruki “bu kitabı okuyarak ruhunuza özen göstermiş olacağınızı biliyorum” şeklinde bir nevi atıfta bulunurken, “İnsanlar niye dağa tırmanır?”diye sorduğu sorusuna yanıtı kendisi şöyle vermektedir: “Dağa tırmanmanın ruhsal bir yolculuk olabileceğini gördüm. ‘Ölümün olduğu bir dünyada yaşam çok ama çok değerlidir... Dağ beni istemezse saygıyla kabul ederim.” Herkes EVEREST’e tırmanamayabilir ama herkesin tırmanabileceği bir EVEREST vardır. Asıl olan, birimizin diğerinden daha iyi olması değil, her birimizin kendi içimizde taşıdığımız potansiyeli, kendimiz için en iyi ve en doğru olanı bulmasıdır.